Bu çocuklar bizim çocuklarımızdı…
Narin. Veysel. Mattia Ahmet. Leyla. Rabia Naz…
Her birinin ayrı bir hikâyesi, yarım kalmış hayalleri, bekleyen aileleri vardı. Kimi oyun oynayacaktı, kimi okula gidecekti, kimi büyüyüp hayallerinin peşinden koşacaktı. Ama hepsinin hikâyesi yarım kaldı.
Üstelik bunlar yalnızca adını bildiklerimiz. Bir de adını henüz duymadığımız, hikâyesini öğrenemediğimiz, acısını manşetlere taşıyamadığımız nice çocuk var. Kimi ihmalin, kimi şiddetin, kimi istismarın, kimi de yoksulluğun gölgesinde yaşam mücadelesi veriyor.
Bugün Dünya Çocuk Hakları Günü. Çocuklarımızın fotoğrafının yanında şu cümle duruyor: "Siz sanıyorsunuz ki hep tanımadığınız çocuklar ölecek…"
Bu sözler her birimizden bir tanesini hedef alıyor çünkü hepimiz aynı şekilde davranıyoruz. Haberleri okuyor öfkeleniyoruz, öfkemizi dile getiriyoruz. Ve sadece birkaç gün sonra gündem değişiyor ve sessiz kalıyoruz.
Haberler birkaç gün içinde eski olabilir fakat bu haberleri yaşayan aileler için hiçbir şey değişmiyor; zaman onlara için geçmiyor. Biz sayfayı çeviriyoruz fakat onlar aynı yerde aynı acıyla kalıyorlar.Hüküm yargının. Ama adalet takibi sadece ailelere bırakılamaz. Aileler yorulduğunda toplum devreye girmeli.
Çocuk Hakları Günü, hatırlanıp ardından unutulacak sıradan bir gün olmamalı. Nerede olursa olsun-okulda,sokakta,evde-bir çocuk kötü bir şey yaşıyorsa bunu görmezden gelmemeliyiz. "Bu benim işim değil" dememeliyiz. Bu bizim görevimiz.
Kendimize şu soruyu soralım: Eğer bizim çocuklarımızın aynı acıyı çekmesini korkuyorsak o zaman başka birinin çocuğunun bu acıyı yaşadığında neden sessiz kalıyoruz?
Bu isimleri unutmayacağız ve sorular sormaya devam edeceğiz. Çünkü çocuklarını koruyamayan bir toplum, geleceğini de koruyamaz.