Malatya’da bir helikopter düştü. Haber ekranda birkaç satırdı. Oysa o birkaç satırın arkasında dört ev, dört aile var.
Kara Pilot Binbaşı Erdem Çimen. Kara Pilot Binbaşı Orhun Pınar. Teknisyen Astsubay Kıdemli Üstçavuş Hüseyin Zehir. Teknisyen Astsubay Kıdemli Çavuş Serkan Önder.
Bu isimleri bir kez de yavaş yavaş okuyun. Bazı haberleri okuyup geçersiniz, bu haber öyle değil. Burada yalnızca rütbeler, unvanlar yok. Yarım kalmış planlar, söylenememiş sözler ve bir daha açılmayacak kapılar var.
Acı Malatya’da kalmadı. Kayseri’ye, İzmir’e, Hatay’a ulaştı, oradan da bütün Türkiye’ye. Şehirler farklı, ağızlar farklı, sofralar farklı. Bu akşam hepsinde aynı sessizlik var.
Bir düşünün.
Belki bir anne, o sabah oğlunu aramayı düşünüyordu. Her anne gibi son konuşmalarında “Kendine dikkat et” demişti. Belki bir baba, evladının kapıdan girişini, ayak seslerini hayal ediyordu. Belki bir eş, “şu görev bitsin de” diyerek hesaplar yapıyordu. Belki bir çocuk, babasının ne zaman döneceğini soracaktı.
Telefon bu kez başka türlü çaldı. O kapılar artık aynı sevinçle açılmayacak.
“Şehitler ölmez” diyoruz. Bu söz milletimizin hafızasında büyük bir yer tutar ve doğrudur. Yine de bir anne için şehit, önce evladıdır. Bayrağa sarılı bir tabuttan önce, sofrada eksik kalan bir tabaktır. Sözün büyüklüğü o boşluğu doldurmaya yetmez.
Bizim yaptığımız çoğu zaman şudur: Haber düştüğü gün yüreğimiz yanar, taziye mesajları yağar, törenler yapılır. Birkaç gün sonra gündem değişir. Geriye o evlerde sessizliğin içinde yaşamak kalır. Bayram sabahı mezarlığa giden bir annenin yanında kimsenin olmadığını, yıllar sonra okul açılışında bir çocuğun babasının yokluğunu en çok hissettiğini düşünün. Asıl sınav tam orada başlar.
Çünkü şehit ailesi için acı, cenaze günüyle bitmez. Bayramlarda, doğum günlerinde, evde bir eşya yerinden oynadığında yeniden başlar. Zamanla alışılır, ama geçmez.
O yüzden bize düşen, bu dört ismi yalnızca acı haberin geldiği gün anmamak. Bayramda bir telefon açmak, ihtiyaç duyduklarında kapılarını çalmak, şehit aileleri derneklerine destek olmak, yerel yönetimlerden bu ailelerin takibini istemek bizim elimizde. Bu ülkede huzurla yaşıyorsak, bunun bedelini birilerinin ödediğini hiç aklımızdan çıkarmamalıyız.
Bu akşam o evlerde sofra kurulmayacak. Biz yarın sabah bu haberi unutacak mıyız?
Anmak bir görevdir. Geride kalanlara sahip çıkmak ise hepimizin borcudur.
Bugün dualarımız bu dört evde olsun. Kara Pilot Binbaşı Erdem Çimen, Kara Pilot Binbaşı Orhun Pınar, Kıdemli Üstçavuş Hüseyin Zehir ve Kıdemli Çavuş Serkan Önder’e Allah’tan rahmet, ailelerine ve milletimize sabır diliyorum.
Ruhları şad, mekânları cennet olsun.
